Jul 28, 2023 پیام بگذارید

چگونه نور و محدودیت های لیزرهای پرقدرت را شکل دهیم

لیزرهای پرقدرت در بسیاری از کاربردهای صنعتی به ابزاری استاندارد و فراگیر تبدیل شده‌اند، تا حدی به دلیل انرژی دقیق کنترل‌شده‌ای که ارائه می‌کنند. اما «قدرت بالا» می‌تواند واژه‌ای دشوار برای تجزیه باشد و اغلب برای تعریف به زمینه‌ای نیاز دارد.
کاربردهای لیزر در تعیین آستانه های توان خروجی بالا کمک محدودی می کنند، زیرا پارامترهای لیزر می توانند از یک پرتو 10-وات در یک چاپگر سه بعدی تا یک پرتو 100-کیلووات تولید شده توسط لیزر ماهواره ای متغیر باشند. آنچه که عملکرد غنی برای یک برنامه را تشکیل می دهد، به سختی در برنامه دیگر مستند شده است. وقتی برای لیزرهای با طول موج های مختلف استفاده می شود، هنگام مقایسه عملکرد موج پیوسته و پالسی، و حتی هنگام مقایسه منابع حالت جامد، گاز یا کریستال دوپ شده، "قدرت بالا" به یک اصطلاح نسبی تبدیل می شود.

همان پرتویی که می‌تواند به فولاد نفوذ کند یا سیگنال‌های مخابراتی را در فواصل طولانی ارسال کند، می‌تواند به اجزای نوری حساسی که نور را در چارچوب یک سیستم لیزری هدایت و شکل می‌دهند، آسیب جدی وارد کند. تیم مک‌کامب، مدیر توسعه کسب‌وکار جهانی، می‌گوید: «شما باید تمام جزئیات کوچک را کنترل کنید، در غیر این صورت آن جزئیات کوچک همان جایی است که آسیب شروع می‌شود - و نکته بعدی که می‌دانید، نیم میلیون دلار از قطعات را سوزانده‌اید». در منسجم.

 

کنترل کیفیت

برای اطمینان از رسیدن پرتو لیزر به شکل، اندازه و شدت مورد نظر، به تعداد زیادی اجزای نوری نیاز است. علاوه بر عدسی‌هایی که برای فوکوس و هماهنگ کردن پرتو استفاده می‌شوند، سیستم‌های لیزری معمولاً حاوی آینه‌ها، پلاریزه‌کننده‌ها و تقسیم‌کننده‌های پرتو هستند. هر یک از این اجزا باید با دقت ساخته و ماشینکاری شوند و سپس با پوشش‌های تخصصی پردازش شوند تا اطمینان حاصل شود که محصول نهایی دارای ویژگی‌های جذب نور، انتقال و بازتاب مناسب است. بدون نظارت دقیق، هر مرحله از ساخت، پرداخت، پوشش و آزمایش فرصت کافی برای عیوب یا خطاهایی را فراهم می کند که می تواند منجر به خرابی سیستم شود.
یک قطعه می تواند دارای مناطق معیوب باشد که اساساً پیوندهای ضعیفی در کل مجموعه نوری ایجاد می کند. متیو دابنی، مهندس اصلی لیزر در Altamont Optics می‌گوید از آنجایی که نقص انرژی را جذب می‌کند که باید منتقل یا منعکس شود، خرابی نهایی آن جزء می‌تواند به بقیه سیستم منتشر شود.

تابش نور لیزر همچنین می تواند از طریق تغییر شکل ناشی از حرارت اپتیک باعث ایجاد مشکلاتی شود. حتی اگر این اثرات فوراً اپتیک آسیب دیده را از بین نبرند، می توانند باعث تغییراتی در ضریب شکست ماده شوند که می تواند منجر به اعوجاج یا خروجی لیزر کمتر از حد مطلوب شود. در نتیجه، سازندگان لیزر باید هنگام تعیین اجزای نوری برای یک سیستم لیزری خاص، از تعدادی از ملاحظات آگاه باشند.

اول انتخاب مواد آنهاست. سیلیس ذوب شده شیشه ای با ویژگی بسیار خوب با جذب بسیار کم است و شکل دهی و صیقل دادن آن آسان است که اغلب آن را بهترین انتخاب برای بسیاری از اجزای نوری انتقال دهنده و بازتابنده می کند.
Dirk Hauschild، مدیر تحقیق و توسعه اپتیک لیزری در Focuslight می‌گوید: «ما همیشه سعی می‌کنیم از سیلیس ذوب شده زمانی که کاربردهای پرقدرت انجام می‌دهیم، استفاده کنیم. "شما بالاترین سطح کیفیت را دریافت می کنید، و پوشش های روی سیلیس ذوب شده بالاترین آستانه آسیب را دارند."

با این حال، برخی از سیستم های لیزر به جایگزین های تخصصی تری نیاز دارند. لیزرهای لنز در CO 2 پرقدرت اغلب از سلنید روی ساخته شده اند که عملکرد قوی در مادون قرمز قوی از خود نشان می دهد، اما استفاده از آن می تواند دشوارتر باشد. مانند سایر مواد نوری، سلنید روی باید دقیقا قالب گیری و صاف شود. نقص های سطح ریز می تواند منجر به مشکلات عملکردی یا بدتر از آن، تجمع موضعی ناشی از انرژی و گرمای لیزر شود. هاوشیلد می گوید که این می تواند به بستر فشار وارد کند که می تواند باعث ترک خوردن و سوختن هر پوششی شود. "برای کاربردهای واقعاً پرقدرت، یک نقص می تواند کل اپتیک را از بین ببرد."

امیلیانو آیوف، مدیر توسعه و مهندسی فرآیند IR Ophir، که شرکت او معمولاً مقادیر زبری سطح کمتر از 1 نانومتر را بر روی اجزای آن هدف قرار می دهد، می گوید: از بین بردن چنین عیوبی به فرآیندهای سنگ زنی و پرداخت دقیق و به دنبال آن کنترل کیفیت دقیق نیاز دارد. . این امر به ویژه در هنگام استفاده از مواد سیلیسی غیر ذوب شده چالش برانگیز است، و آیوف می گوید که تیم او باید یک فرآیند پرداخت تخصصی برای اپتیک سلنید روی مورد استفاده در لیزرهای CO 2 این شرکت ایجاد می کند، به ویژه در هنگام تهیه مواد برای اپتیک های کروی که به لنزهای محبوب تبدیل شده اند. .

سپس این سطوح کاملاً صاف باید به طور یکنواخت با پوشش های تخصصی پوشانده شوند که خاصیت بازتابی یا ضد انعکاس مناسبی را به اجزاء می بخشد. هاوشیلد می گوید که پوشش ها اغلب ضعیف ترین حلقه در طراحی هستند. از آنجایی که آنها بسیار نازک هستند، می توانند شکسته شوند و می توانند خواص مواد را در طول زمان تغییر دهند. در نتیجه، پوشش‌های ضعیف انتخاب شده یا اعمال شده می‌توانند کار سختی را که برای تولید لنز یا آینه عالی انجام می‌شود، خنثی کند.

پوشش ها علاوه بر خاصیت جذب و انعکاس، باید برای عملکرد بهینه در طول موج های خاص انتخاب شوند. دابنی می گوید: «برای اشعه ماوراء بنفش، معمولاً از سه یا چهار ماده استفاده می شود، در حالی که برای مادون قرمز، مجموعه ای بسیار متفاوت از سه یا چهار ماده وجود دارد.

در بسیاری از موارد، اجزا باید چندین لایه از پوشش‌های مختلف را دریافت کنند تا عملکرد نوری مورد نظر را بهبود بخشند، اما این بهبود ممکن است نیاز به معاوضه داشته باشد. آیوف می‌گوید: «شما می‌توانید لایه‌های بیشتری را برای بهبود بازتاب‌پذیری آینه اضافه کنید، اما وقتی لایه‌ها را اضافه می‌کنید، آنها نیز جذب می‌شوند، بنابراین مقداری از نور جذب‌شده را از دست می‌دهید». همیشه تعادلی بین جذب و بازتاب و انتقال وجود دارد.

پوشش‌های چندلایه نیز باید با دقت طراحی شوند تا از پیک‌های شدت میدان الکتریکی در سطح مشترک بین لایه‌ها جلوگیری شود، که می‌تواند یکپارچگی پوشش را به خطر بیندازد و در نهایت منجر به خرابی قطعه شود.

 

پیدا کردن انگشتان معنی دار
حفظ سطح بالایی از کنترل کیفیت در حین تولید در مقیاس تجاری هرگز آسان نیست. برای برخی از معیارهای اساسی عملکرد، مانند جذب، هیچ استاندارد جهانی وجود ندارد که شرکت ها بتوانند از آن استفاده کنند. آیوف می گوید: «شما نمی توانید نمونه ای با نرخ جذب خاص را به عنوان یک سیستم کالیبراسیون اصلی خریداری کنید. ما سیستم‌هایی را برای اندازه‌گیری جذب، تغییر فاز، بازتاب و انتقال در زوایای مختلف و قطبش‌های مختلف توسعه داده و ساخته‌ایم.»

فقدان یک استاندارد جهانی به ویژه برای ارزیابی آستانه آسیب ناشی از لیزر (LIDT) مشکل ساز است، معیاری که حداکثر سطح انرژی را که یک جزء معین می تواند قبل از تجربه آسیب قابل اندازه گیری تحمل کند، توصیف می کند.

دابنی، یکی از اعضای ابتکار مؤسسه استاندارد ملی آمریکا (ANSI) برای توسعه بیشتر می‌گوید: «چند استاندارد ISO [سازمان بین‌المللی استاندارد] وجود دارد که اعمال می‌شوند، اما اینها برای ایجاد یک آزمایش آستانه آسیب لیزری ثابت کافی نیستند. استانداردهای دقیق آزمون

هاوشیلد همچنین می‌گوید که این استانداردها ممکن است برای ارزیابی LIDT اپتیک مناسب نباشند، زیرا طرح‌های لیزری جدید همچنان مرزهای عملکرد خروجی را تحت فشار قرار می‌دهند.

LIDT مستقیماً تحت تأثیر ترکیب، کیفیت و پوشش های خود اپتیک و همچنین طول موج و قدرت پرتوهایی است که بر آنها تأثیر می گذارد. اما عوامل دیگری نیز دخیل هستند. به عنوان مثال، اندازه و شکل پرتو می تواند آستانه را بسته به اینکه چقدر انرژی در سطح معینی از جزء توزیع می شود، تغییر دهد. برخی از این عوامل را می توان به صورت ریاضی مدل کرد، اما ارزیابی دقیق LIDT در نهایت نیاز به آزمایش مستقیم خود مؤلفه دارد.

اینجاست که عدم استانداردسازی در تست LIDT ظاهر می‌شود. در حال حاضر، دابنی می‌گوید، استاندارد ISO LIDT را به‌عنوان "مشاهده آسیب دیده تعریف می‌کند. اما این در را برای تولیدکنندگان بدنام باز می‌کند تا با سطحی نگه داشتن روش‌های ارزیابی آسیب، اپتیک‌هایی با LIDT‌های غیرواقعی بالا را بفروشند." او می‌گوید: «شما پاداشی دریافت نمی‌کنید که به نظر می‌رسید بیشتر تلاش می‌کنید، در واقع جریمه می‌شوید." معمولاً سیستم های لیزری خود را در چگالی توان بسیار کمتر از LIDT اجرا می کند تا از پایداری طولانی مدت اطمینان حاصل کند.
با قدرت زیاد، مسئولیت بزرگی به همراه دارد و کاربران باید سیستم های لیزری خود را با دقت طراحی کنند تا یک قطعه خراب باعث فاجعه نشود. دابنی می گوید: «یکی از مسائل مهم این است که اگر مردم خط پرتو خود را به درستی تنظیم نکنند، می توانید یک حلقه بازخورد برای حذف لیزر دریافت کنید. به عنوان مثال، یک قطعه خراب می تواند باعث شود که پرتو به طور تصادفی توسط یک آینه به منبع نور منعکس شود.

دابنی می‌گوید: «می‌تواند برای شما 100 دلار هزینه داشته باشد،000 زیرا فقط قطعات آن ۱۰۰ دلار است. بنابراین، برای جلوگیری از چنین رویدادهای بازتابی باید منابع لیزر را جدا کرد.

نگهداری و نظارت معمول سیستم لیزر و اجزای آن نیز حیاتی است. به عنوان مثال، در کاربردهای پردازش مواد، پنجره‌های محافظ لیزرهای پرقدرت تمایل به جمع‌آوری آلاینده‌ها از مواد در حال پردازش دارند و باید به طور دوره‌ای تعویض شوند تا از آسیب‌هایی که می‌تواند به همین آلودگی‌ها اجازه نفوذ به خود لیزر را بدهد، جلوگیری شود. هاوشیلد علاوه بر کارکرد لیزر در کمترین حد توان برای به حداقل رساندن استرس روی سیستم، استفاده از آشکارسازهایی را توصیه می‌کند که می‌توانند دمای سیستم را کنترل کنند یا شواهدی از پراکندگی نور غیرمنتظره را حس کنند که ممکن است نشان دهنده خرابی قریب‌الوقوع قطعه باشد.
سیستم های لیزر پرقدرت ارزان نیستند. اما تلاش‌ها برای کاهش قطعات مصرف‌کننده احتمالاً به ذهن کاربر نهایی بازمی‌گردد که هزینه نگهداری، تعمیر و جایگزینی سیستم را متحمل می‌شود.

دابنی می‌گوید: «اگر انرژی شما را هدایت می‌کند، پس هزینه آن را پرداخت می‌کنید. او گفت: "اگر بتوانید زیر یک سطح مشخص بمانید، پس می توانید اندکی پس انداز کنید."

در حالی که برخی از سیستم‌های لیزری بدون شک محدودیت‌های قدرت را ادامه می‌دهند - برای مثال آن‌هایی که برای کاربردهای دفاعی یا تحقیقات همجوشی طراحی شده‌اند - هاوشیلد گفت که او همچنین پتانسیل راه‌حل‌های جایگزین را برای برخی از کاربران صنعت می‌بیند. به عنوان مثال، در برخی موارد، لیزرهای متعددی که با حداکثر توان کمتر کار می کنند، می توانند بهره وری مشابهی را با هزینه کمتر ارائه دهند. او گفت: «مسئله تنها این نیست که آیا ما باید به افزایش قدرت ادامه دهیم، بلکه این است که چگونه از آن به روشی کارآمد استفاده کنیم.

ارسال درخواست

whatsapp

تلفن

ایمیل

پرس و جو