برنده جایزه نوبل جهان های جدید را با پالس های لیزر آتوثانیه کاوش می کند

اخیراً، دکتر Anne L'Huillier، یکی از برندگان جایزه نوبل فیزیک سال گذشته، و سایر محققان، از جمله فیزیکدان دکتر Jan Vogelsang از دانشگاه اولدنبورگ، از پالس های لیزری آتوثانیه همراه با میکروسکوپ فوتوالکترونی (PEEM) برای پیگیری استفاده کردند. دینامیک الکترون های آزاد شده از سطح بلورهای اکسید روی این تحقیق بیشتر کاربرد تکنیک پالس لیزر آتوثانیه را در زمینه نانومواد و سلول های خورشیدی جدید نشان می دهد.
برنده جایزه نوبل "دنیای جدید" را با پالس های لیزری آتوثانیه کشف می کند
پالس لیزر آتوثانیه ای به اصطلاح Extreme Ultraviolet (EUV) در واقع نوع خاصی از پالس لیزر با طول موج در باند Extreme Ultraviolet (EUV) و مدت زمان بسیار کوتاه آتوثانیه است که یکی از سریع ترین واحدهای زمانی شناخته شده است. در نتیجه، پالس‌های آتوثانیه‌ای به‌شدت زمان حل می‌شوند و می‌توانند فرآیندهای بسیار سریع یا رویدادهای گذرا را ثبت کنند.
برای پالس‌های لیزر آتوثانیه فرابنفش شدید، تولید آنها نیاز به استفاده از لیزرهای پرانرژی و یک سری تکنیک‌های فشرده‌سازی و تقویت پالس دارد. چنین پالس های لیزری کاربردهای گسترده ای در تحقیقات علمی، اندازه گیری های با دقت بالا و علم مواد دارند. به عنوان مثال می توان از آن برای مطالعه فرآیندهای دینامیکی واکنش های شیمیایی، رفتار الکترونیکی در مواد و غیره استفاده کرد.
در حال حاضر در مجله علمی Advanced Physical Research منتشر شده است، محققان با موفقیت میکروسکوپ الکترونی آتوثانیه و میکروسکوپ الکترونی گسیل نور را بدون به خطر انداختن تفکیک زمانی یا مکانی ترکیب کرده‌اند و در نهایت به استفاده از پالس‌های لیزر آتوثانیه برای مطالعه برهم‌کنش‌های نور-ماده ناشی از ساختارهای افقی و نانوساختار پی بردند.
استفاده از منبع نوری که قادر به تولید تعداد زیادی فلاش پالس آتوثانیه در هر ثانیه (در این مورد 200،{1}} پالس نور در ثانیه) بود، یکی از عواملی بود که این امکان را فراهم کرد. دانشمندان توانستند رفتار فلاش ها را بدون تداخل با یکدیگر مطالعه کنند زیرا هر فلش به طور متوسط ​​یک الکترون از سطح کریستال آزاد می کند. هرچه پالس های بیشتری در ثانیه تولید شود، استخراج سیگنال های اندازه گیری کوچک از مجموعه داده آسان تر است.