100 گیگابیت در ثانیه! آمازون داده ها را با لیزرهای فضایی در فاصله بیش از 600 مایل منتقل می کند

اخیراً، برنامه ماهواره‌ای پروژه کویپر آمازون گامی حیاتی در جهت ساختن یک شبکه مش نوری متصل جهانی که توسط یک سیستم لیزر فضایی تغذیه می‌شود، برداشته است.
از زمان پرتاب و استقرار موفقیت‌آمیز دو ماهواره اولیه با قابلیت‌های پیوند بین ماهواره‌ای نوری (OISL) در اکتبر 2023، آمازون در تلاش برای ساخت یک اکوسیستم OISL است که می‌تواند داده‌ها را در هر نقطه از طریق مجموعه‌ای از شبکه‌ها در فضا جابجا و فرود آورد. ، ایجاد محموله ها و شبکه های ارتباطی سرتاسر.
این دو نمونه اولیه ماهواره اکنون به لیزرهای مادون قرمز مجهز شده اند که می توانند داده ها را با سرعت 100 گیگابیت در ثانیه در فاصله بیش از 600 مایل منتقل کنند.
ریکی فریمن، معاون شرکت Kuiper Government Solutions، بخشی از پروژه Kuiper، در بیانیه‌ای گفت: «شبکه نوری آمازون مسیرهای متعددی را برای مسیریابی داده‌ها در فضا فراهم می‌کند و برای مشتریانی که نیاز به انتقال امن اطلاعات در سراسر جهان دارند انعطاف‌پذیری و افزونگی ایجاد می‌کند. "
این شرکت گفت که تمام پروژه کویپر 3236 ماهواره‌ای آینده‌اش شامل چنین اتصالی خواهد بود که می‌تواند یک شبکه مش پرسرعت برای "مسیریابی" داده‌ها در سراسر جهان ایجاد کند و دسترسی پهنای باند را برای مشاغل و سازمان‌های بخش عمومی فراهم کند. پروژه کویپر قرار است در نیمه اول سال 2024 استقرار کامل را آغاز کند و آزمایش‌های اولیه مشتریان در نیمه دوم سال جاری آغاز شود.
آمازون تنها شرکتی نیست که به دنبال ایجاد انقلابی در اتصال دیجیتال با لیزر در فضای بین گره های شبکه ماهواره ای استراتژیک است. سیستم Starlink رقیب اسپیس ایکس که در حال حاضر بیش از 1.5 میلیون مشتری از جمله ارتش اوکراین دارد، حدود یک سال است که آزمایشات اتصال نوری را انجام داده است. اخیراً ادعا کرده است که بیش از 8،000 لیزر فضایی را بر روی آخرین نسل از ماهواره‌هایی که در اوایل امسال پرتاب شدند، نصب کرده است.
اما کمی رقابت خبر خوبی برای کسب‌وکارها و سازمان‌های روی زمین است، زیرا سیستم OISL به طور فزاینده‌ای باعث حرکت نوآوری در تمام گوشه‌های اقتصاد به هم پیوسته ما می‌شود، که بر لایه‌ای از فناوری ناملموس متکی است که سیستم‌ها را قادر می‌سازد به طور ایمن ارتباط برقرار کنند و جدید بسازند. تجربیات مرتبط ممکن است
این مسابقه ساخت اولین صورت فلکی کامل بین ماهواره‌ای نوری (OISL) را با قیمتی رقابتی‌تر با شبکه‌های 5G و فیبر زمینی آغاز کرده است.
تقویت نوآوری در زمین از طریق صورت فلکی متصل
ماهواره‌های دارای ارتباطات OISL می‌توانند داده‌ها را تقریباً از هر مکان روی زمین به طور ایمن آپلینک کنند، آن‌ها را از طریق ارتباطات لیزری در فضا منتقل کنند و آن‌ها را به مقصد مورد نظر خود پیوند دهند.
سیستم OISL به جای ارسال داده‌ها بین ماهواره‌ها و آنتن‌های زمینی، با استفاده از ماهواره‌ها از لیزر برای ارسال مستقیم داده‌ها به سایر ماهواره‌های صورت فلکی کار می‌کند.
هر ماهواره در شبکه شامل پایانه های نوری متعددی است که امکان ایجاد چندین اتصال همزمان و پیوندهای متقابل پرسرعت را فراهم می کند، شبکه مش بومی فضا ایجاد می کند و توان عملیاتی را افزایش می دهد و در عین حال تأخیر را کاهش می دهد.
نور در فضا سریع‌تر از مواد دیگر مانند شیشه حرکت می‌کند و به شبکه لیزری مداری که توسط آمازون و اسپیس ایکس ساخته شده است اجازه می‌دهد تا 30 درصد سریع‌تر از کابل‌های فیبر نوری روی زمین، داده‌ها را منتقل کند.
اکنون، فناوری OISL بالاخره برای تجارت آماده است. اپراتورهای ماهواره ای Telesat، China StarNet، Aerospace Science and Technology و استارتاپ کانادایی Kepler همگی در حال سرمایه گذاری در استفاده از فناوری پیوند لیزر بین ستاره ای (OISL) برای تامین انرژی شبکه های خود هستند.
به هر حال، انتقال اینترنت از فضا به هر نقطه از جهان با سرعت های غیرقابل دستیابی روی زمین یک گزینه جذاب است، و گزینه ای است که می تواند نسل جدیدی از نوآوری ها را تحریک کند، زیرا پیشرفت ها در سطح جهانی به جای اینکه توسط مرکز ثقل هدایت شوند، ایجاد می شود.
ایجاد پیوندهای نوری بین ماهواره ها کار می کند
لیزرها در وسعت فضا معنا پیدا می کنند. سیگنال های نوری فرکانس بالاتری نسبت به امواج رادیویی دارند و در نتیجه پهنای باند بیشتری دارند. لیزرها همچنین می‌توانند سیگنال‌ها را به پرتوهای محکم‌تر متمرکز کنند، که ایمنی را افزایش می‌دهد و نیاز برق را کاهش می‌دهد. پرتوهای باریکتر به این معنی است که خطر کمتری برای تداخل سیگنال‌های نوری از صورت‌های فلکی مختلف با یکدیگر وجود دارد و در خارج از قلمرو رادیویی، هیچ نهاد نظارتی وجود ندارد که به اپراتورها بگوید کدام طیف الکترومغناطیسی را می‌توان و نمی‌توان استفاده کرد.
در سال 2001، آژانس فضایی اروپا اولین ارتباط بین ماهواره ای را بین مدار نزدیک زمین و مدار زمین ثابت ایجاد کرد. سپس در سال 2013، ناسا مدارگرد شناسایی ماه یک مونا را فرستاد.